મુખ્ય પૃષ્ઠ > નયનોનાં કોરની ભીનાશ - > નયનોનાં કોરની ભીનાશ (૫) વિજય શાહ

નયનોનાં કોરની ભીનાશ (૫) વિજય શાહ

ઓગસ્ટ 7, 2011 Leave a comment Go to comments


ક્ષિતિજનું સ્વપ્નુ તો પ્રશાંતને ડોક્ટર બનાવવાનું હતું પણ પ્રશાંત મોટેલ જ કરવા માંગતો હતો તેથી તેના રસની દિશામાં ચાલવા દીધો. પ્રિયંકાએ પપ્પાનું સ્વપ્ન પુરુ કરવા કમર કસી હતી. અને સાત વર્ષના કોર્સમાં બેલેર કોલેજ્માં અરજી કરી દીધી હતી..અને જુઓ તેનું તે સ્વપ્ન પુરુ થવાની દિશામાં આગળ વધી રહ્યું હતું.

અંબલ થી બેલેર કોલેજ દુર નહોંતી પણ ભણવામાં વિઘ્ન ના પડે તેથી તેણે કોલેજની બાજુનાં ડોર્મ માં રહેવાનું નક્કી કર્યુ. દિશા તો કોચવાતી હતી પણ ક્ષિતિજે હસતા હસતા કહ્યું “બેટા  હું કે પ્રશાંત તો ડોર્મ માં રહ્યાં નથી પણ ત્યાંની ઘણી હોરોર સ્ટોરી સાંભળી છે.. ખાસ તો રેગીંગ ની તેથી જુનીયરનો સમય પહેલા બે વર્ષ ઘરે રહીને ભણી હોત તો સારું !”

” પપ્પા તમને તો ખબર  છે ને ભણવા માટે મારે કેવી કમર કસવાની છે? મને ટ્રાફીકમાં સમય નથી બગાડવો…”

” પણ બેટા અમને તો તારું મો જોવા ના મળેને?” દિશા ટહુકી..

“મમ્મી રોજ સવારે વીડીયો ચેટ કરીશુંને?”

ક્ષિતિજને પણ ગમતું તો નહોંતુ જ છતા દિશાને સમજાવવા હસતા હસતા બોલ્યો.. “હવે પ્રિયંકા જાણે અત્યારથી તને તે જો સાસરે હોય તો કેમ રહેવાય તેની તાલિમ આપે છે એમ માનને તું…”

” ના પપ્પા એમ નહીં. મને તો તમારું સ્વપ્નુ પુરુ કરવું છે. બાકી મને તો રોગીનો..હાથ પણ લેતા ધ્રુજારી આવે છે.”

“તો બેટા હજી પણ સમય છે ..માંડી વાળો કારણ કે એ સપનું તો મારું પ્રશાંત માટે હતું.. તારે માટે તો સારો સાસર વાસ અને તારા જેવી ખીલખીલાટ ગુડ્ડા ગુ્ડ્ડીઓને ઉછેરતી હોય તેવું જ સુખી સ્વપ્ન અમારું હતું”

” પપ્પા!.. તમે હેલ્પ મમ્મીની કરો છો મારી નહીં!” લગભગ ફરિયાદનાં સુરમાં પગ પછાડતા તે બોલી.

“ઑહ! ભુલથી પાટલી બદલાઈ ગઈ?..પણ ના બેટા હું પણ માનું છું કે તારી સમજથી તારો કરીયર રોડ તું શોધ અને સ્વિકાર. મને નિમિત્ત ન બનાવ…”

” પપ્પા તમે ભુલી ગયા માને ગ્રેજ્યુએશન પાર્ટીમાં તમે હું મેડીકલમાં જઉં છું તેથી કેટલો બધો ગર્વ અનુભવો છો અને મારી દીકરી નથી દીકરો છે કહી મને કેટલો બધો પોરસ ચઢાવતા હતા!”

” હા બેટા તે વખતે એવું નહોંતુ  વિચાર્યું કે તું ડોર્મમાં જઇને રહીશ વળી તને દર્દીનો હાથ પકડવાથી પણ સુગ થશે ..જાતે ખાવાનું બનાવીશ અને મારા કારણે તું તારી જાતને કોશી રહીશ.. નો વે…”

” જુઓ પપ્પા! ભણવાનું તો ભણવાનું જ છે ને? તો પછી સહેતુક ભણીયે એમ વિચારીને મેડીકલમાં પરિક્ષા આપી હતી.. અને પાસ પણ થઇ ગઈ તો હવે મથીશ…તમે જ શીખવાડ્યું છે ને નિશાન ચુક માફ પણ નહી માફ નીચું નિશાન”

“ચાલો બેટા ત્યારે કરો કંકુનાં અર્જુન ની જેમ ફક્ત ડાબી આંખ જોજો અને ભણી રહ્યા પછી આખી દુનીયાની મઝા તમારી રાહ જુએ છે..”

” પણ બેટા પહેલા બે વર્ષ તું ડોર્મ માં જવાનું માંડી વાળે તો” દિશા કરગરતી હોય તેમ બોલી

ક્ષિતિજે દિશાને વાળી.. “હવે તે ન આવે તો તુ જઇ આવજેને.. ખાખરા અને નાસ્તા આપવાને બહાને…અહીં થી તો તેની ડોર્મેન્ટરી ૪૨ માઇલ તો છે.

દિશા ચુપ રહી પણ તેના નયનોનાં  કોરમાં આંસુ તગ તગી રહ્યાં હતા…

બે ક્ષણ તો પ્રિયંકાને પણ થયું કે ડોર્મમાં નથી જવું પણ બીજી જ ક્ષણે પ્રશાંતનાં શબ્દો સંભળાયા ..પ્રિયંકા..તુ સારું કરી રહી છું..પપ્પા તારા આ નિર્ણય થી ખુશ છે. અને તું આમેય  પપ્પાની લાડકવાઈ છે  જેમ હું મામાઝ બોય છું તેમ…

” મમ્મી! રડ ના. અને તૈયાર થા આપણે શેરીલ સાથે અત્યારે ડોર્મ રૂમ જોવા જઈએ છે.”

ક્ષિતિજને પ્રિયંકાનો આ અભિગમ ના ગમ્યો પણ સાથે પ્રિયંકા પાણી નો ગ્લાસ મમ્મીને આપતી જોઇ હાશ અનુભવી.

પાંચ મીનીટમાં તૈયાર થઇને મા દીકરી શેરીલનાં ઘરે પહોંચ્યા.

શેરીલ સાથે રૂમ રાખવાની હતી.

ડોર્મ આમ તો સાફ હતું . કોમન રૂમ અને બીજી ઘણી બાબતો એવી હતી કે કોઇ શાંતિ થી ભણવા માંગે તો ભણી ન શકે પણ પ્રિયંકા તો કહેતી હતી કે ડોર્મ તો ફક્ત રાત્રે સુવા માટે અને સવારે નહાઈ ને તૈયાર થવા માટે જ હતું બાકીનો સમય તો લાઇબ્રેરી, લેક્ચર અને લેબ માં જવાનો હતો..દિશાને આ હજાર ડોલરનો ખર્ચો બીન જરૂરી લાગતો હતો. પણ ખરી ભીતિ તો ભણતા ભણતા ક્યાંક કોઇ બીજું લફરું ના થઇ જાય.

ક્ષિતિજ કહેતો “સારો છોકરો હોય ( મારી જેમ) તો સારુંને?”

તુ પણ ક્ષિતિજ!  કોઇ પણ મારી ચિંતાને સીરીયસ રીતે નથી લેતો.

“દિશા! યાદ કર તારી મમ્મીએ શું કહ્યું હતું? દરેક આત્મા પોતાના જન્મ સાથે પોતાનાં કર્મો લઇને આવે  છે. આપણા સંતાનોને  સ્નેહ અને આરક્ષણ આપતા માત્ર આપણે તો પ્રભુનાં આ સર્જનોનાં ચોકીદાર માત્ર છીયે માટે સમજાવો પંણ આપણી ઇચ્છાઓ તેમન પર ન લાદો… બરોબરને…”

તેની વિચાર ધારાને ઝંઝોટતી પ્રિયંકા બોલી.. મમ્મી ફોર્મ મેં ભરી દીધું ચેક આપ.

દિશાએ ચેક આપ્યો અને મનમાં નિઃસાસો નાખ્યો જાણે અણગમતા વર સાથે વહાલુડી દીકરીને વળાવતી ના હોય…

(૦)

શરૂઆતનાં દસ બાર દિવસ તો વિડીયો ચેટ બરાબર ચાલ્યું. પછી બહાને બાજી શરું થઈ..રાત્રે મોડી સુઈ ગઈ હતી તેથી ચેટીંગ નો સમય ના રહ્યો. પછીપાછા એકાદ વખત મમ્મા બહુ જ કામ રહે છે બે ત્રણ મહીને ફોન ઉપર વાતો પણ ઘટતી ગઇ.. દિશા જ્યારે જ્યારે પ્રિયંકાને લઇને ઉદાસ થતી ત્યારે ત્યારે તેને યાદ આવતું કે દીકરી એ તો પારકું ધન છે એક દિવસ તો તે પોતાને ઘેર જશે દિશા તું તો તો ફક્ત તેને સાચવે છે.

મહિનાઓ જતા થયા..પ્રશાંત એક વખત દિશાને કહી રહ્યો..”મા તારી પ્રિયંકા ચોપડીઓ સાથે સાથે જીગરને પણ ચાહે છે”

“શું?”

“હા. જીગર સારો છોકરો છે અને તે સીનીયર ડોક્ટર છે. ડો કમલેશ મહેતાનું સંતાન છે.”

“તેની મમ્મીનું નામ આરતી?”

હા તેઓ તમને અને પપ્પાને સારી રીતે ઓળખે છે અને મુંબઇનાં હ્યુસ્ટન ખાતેના ગૃપમાં આગળ પડતા છે”

“તને કોણે કહ્યું?”

“મમ્મી જીગર અને પ્રિયંકાએ સાથે આવીને મને વાત કરી.”

“હં” સહેજ ગંભીરતા પકડતા પકડતા તેણે પુછ્યું “ક્ષિતિજને ખબર છેને?”

“મમ્મા પ્રિયંકા ઇસ પાપા’ઝ ગર્લ..ખબર છે ને?”

“હં” તો આગળ શું પ્રોગ્રામ છે?

“મમ્મી! આજે આવે છે તમારી અનુમતિ લેવા…આશિર્વાદ લેવા..” પાછળથી ક્ષિતિજ પ્રિયંકાનાં અવાજ્માં   ટહુક્યો..અને ખીલ ખીલ હસતી પ્રિયંકા અંદર આવતી હતી

દિશા! ગુસ્સે થતા થતા હસી પડી ..તેની ઢીંગલી..એટલી મોટી થઇ ગઇ હતીકે પોતાનો જીવનસાથી પણ શોધી લીધો…

” બેટા મેડીકલનાં પહેલા જ વર્ષમાં જીવન સાથી શોધી લીધો?”

” ના મમ્મા એણે મને શોધી લીધી છે મેં નહીં.. જેમ પપ્પએ તને શોધી હતી ને તેમજ…”

‘હવે તો પપ્પાનું સ્વપ્નુ અધુરું રહેવાનું..પણ ખેર..જ્યારે એમને વાંધો નથી તો હું શું કામ આવો રૂડો પ્રસંગ રોળું?”

ઘરમાં હસી મઝાકનો  માહોલ છવાયો હતો.

અંબર ફોઇને તેડા થયા. કાકાઓને જાણ કરી.. સાંજે  ગોળ ધાણા ખવાયા

અંબર ફોઇ હસતા હસતા બોલ્યા..પ્રશાંત હવે તું મોડો પડવાનો…તારો વર ઉઘલો બેન નાં માંડવે થવાનો

પ્રશાંત બોલ્યો..”ફઈબા તમારી જવાબ્દારી વધી ગઈ .. મને છોકરીઓ બતાવવા માંડો…”

દિશા બોલી ના એમ નહીં પ્રશાંત પહેલાં પરણશે ત્યાં સુધી પ્રિયંકાને સજા…

જીગર કહે..” મને તો ઍડવાન્સ બુકીંગ જ કરાવવું હતું કે જેથી ભણ્યા પછી મારી પ્રેક્ટીસને આવો સુંદર ભાગીદાર મળે”

સગાવહાલાઓનાં આશિષો સાથે પ્રસંગ સંપન્ન થયો..પણ દિશા વિહ્વળ હતી.. તેને પ્રિયંકા પાસેથી એક વધું વચન લીધું ડોર્મ છોડી ઘરે રહેવાનું અને રસોઇ, ધર્મ અને સારી પરણીતા બનવાની તાલિમ શરું કરવાની.

આરતી બહેનતો ના જ કહેતા રહ્યાં કે ભણવા દો અને ગૃહિણી બનાવવાની તાલિમ રહેવા દો.

પ્રિયંકા બોલી “મમ્મા તારી સાથે આખો રવિવાર. પણ પ્લીઝ  ડોર્મ ના કહીશ.. મારે હવે જીગરની ચોકી પણ રાખવી પડશેને…”

બધા મા દીકરીની નોંક ઝોંક સાંભળી રહ્યા….

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: