Home > ફરી પાછુ એ જ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ > વાર્તા સંગ્રહો- ફરી પાછુ એજ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ અને વૃત્ત એક વૃત્તાંત અનેક

વાર્તા સંગ્રહો- ફરી પાછુ એજ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ અને વૃત્ત એક વૃત્તાંત અનેક


મારો પહેલો વાર્તા સંગ્રહ “ અમે પથ્થરના મોર કેમ બોલીયે ? ૧૯૮૩માં મુકાયો. ત્યાર પછી લાંબા સમય સુધી વાર્તાઓ સર્જાતી પણ સંગ્રહીત થવાની શરુઆત થઇ જ્યારે બ્લોગ “વિજયનું ચિંતન જગત” નિયમીત રીતે સ્વિકારાઇ ગયુ. મે ઘણી વખત અનુભવ્યું છેકે હું આઘાત લાગે તો પ્રત્યાઘાત તરીકે વાર્તા કે કાવ્ય લખતો હતો..પરંતુ બ્લોગે એક પ્રકારની નૈતિક જવાબદારી સોંપી અને જે દિવસે કોઇ સર્જન ન હોય ત્યારે જુની વાર્ત કે જુના સ્મરણો તાજા થાય અને જે સર્જન થાય તે મુકાય..ામ છેલ્લા ૪ વર્ષથી મારો બ્લોગ મને અસંખ્ય વાચક મિત્રોને મેળવી આપે છે અને તે સૌ સર્જન સહાયક બનીને મને કાર્યાન્વીત રાખે છે

ફરી પાછુ એજ પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ? એ શિર્ષક એ વાર્તા ઉપરથી લેવાયુ હતુ…જે નામે હું મારી બીજી નવલીકા મુકીશ તેવો મક્કમ નિર્ધાર હતો…૧૯૭૫મા આ વાર્તા લખી પણ ત્યાર પછી વાર્તાઓ પ્રસિધ્ધ થતી પણ અનિયમીત રુપે સંગ્રહાતી.. અને આજે તે વેબ સ્વરુપે મુકતા આનંદ અનુભવુ છુ.

મારી વાર્તાના પાત્રો અને તેમની વાર્તા મારા સંવેદનોથી મુકવાની પ્રક્રિયાને મારા મનની અંદર મોળવાતા મોળવણ અને અંતે તેમાથી તેનુ દગ્ધ સ્વરુપને સમયનું બંધન હોતુ નથી…ક્યારેક તે પ્રસવની પીડા પણ કહું તો ચાલે…પણ સર્જન થયા પછીની અનુભુતી નો આનંદ અનન્ય હોય છે. કોઇને ક્રિકેટનો..કોઇક્ને ફીલ્મનો કોઇક્ને ગઝલનો તો કોઇને સીરીયલો જોવાનો શોખ હોય છે તેવો જ મને શોખ છે મારા સર્જનનો અને બ્લોગ ઉપર મુક્યા પછી મળતા પ્રતિભાવોનો…

“વૃત્ત એક અને વૃતાંત અનેક” એ નામ મને મારી મોટી બહેન પ્રતિભાએ આપ્યુ…કારણ તે વાર્તાઓ અખબાર પત્રમાં આવતા સમાચરોમાં થી સર્જાતી હોય છે. ઘણી વખત તે સમાચાર ફક્ત મને મા્નસિક આંચકો જ આપતા હોય છે અને ચિત્ત તંત્ર…જો તેણે આમ કર્યુ હોત તો?અથવા તેમ કર્યુ હોત તો? ના માનસિક વલોણામાંથી જન્મતી કથાઓ છે. કદાચ જે દિવસે તે સમાચાર હોય અને તેજ દિવસે વાર્તા લખાઇ હોય તો પણ ઘણી વખત..તે વાર્તા તદ્દન જુદી હોય છે.

ઘટના તો ઘટી જાય છે પણ તેના અંતિમ પરિણામો જોવા સુધીની ધીરજ ઘણી વખત લેખક તરીકે મને વર્ષોના વર્ષો સુધી પણ રાહ જોવડાવે છે….પણ તે ધીરજ અંતે વાર્તા, લઘુ નવલ કે નવલ્કથા આપે જ છે.મારી વાર્તાઓને મારી ચિંતન પ્રવૃત્તિની અસર પડે છે. અને તેથી મહદ અંશે અંત મારા વાચક મિત્રોને આંચકો આપતો હોય તેવો લાગે પણ હું તો કથાનક સાથે વહેતો નાવિક. અને નાવ સાથે વહેણ જ મને તે અંત આપે છે આટલુ લખીને અટકતા પહેલા મારા ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાના મિત્રો અને સહુ વાચક મિત્રોનો આભાર માનીને એટલુ કહીશ..

अहेसान मेरे दिलपे तुमहारा है दोस्तो

ये दिल तुम्हारे प्यार्का मारा है दोस्तो

fari pachhu e j prashnarth chinh (Repaired)

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: