Turtles’ picnic…

photograph of baby turtles



A turtle family decided to go on a picnic. The turtles, being naturally slow about things, took seven years to prepare for their outing. Finally the turtle family left home looking for a suitable place. During the second year of their journey they found a place
ideal for them at last!

For about six months they cleaned the area, unpacked the picnic basket, and completed the arrangements. Then they discovered they had forgotten the salt. A picnic without salt would be a disaster, they all agreed. After a lengthy discussion, the youngest turtle was chosen to retrieve the salt from home. Although he was the fastest of the slow moving turtles, the little turtle whined, cried, and wobbled in his shell. He agreed to go on one condition: that no one would eat until he returned. The family consented and the little turtle left.

Three years passed and the little turtle had not returned. Five years…six years… then on the seventh year of his absence, the oldest turtle could no longer contain his hunger. He announced that he was going to eat and begun to unwrap a sandwich. At that
point the little turtle suddenly popped out from behind a tree shouting, ‘See! I knew you wouldn’t wait. Now I am not going to go get the salt.’

[Some of us waste our time waiting for people to live up to our expectations. We are so concerned about what others are doing that we do not do anything ourselves.]

Sent by Asha Gupta


આ વાર્તા આમ તો ઘણાને લાગુ પડે છે પણ ખાસ તો તે મારા માટે શું વિચારશે કહીને કશું ન કરતા લોકોને ટકોરા મારી મારી ને કહે છે..આજમાં જીવો..જિંદગી કોઇની ક્યારેય રાહ જોતી નથી..સરતી જતી ક્ષણોને સહજ રીતે માણો…ક્યારે જેની રાહ જુઓ છો તે  અચાનક આવીને કહે  ‘See! I knew you wouldn’t wait. Now I am not going to go get the salt. અને પછી થાય વસ વસો સમય ગુમાવ્યાનો…

  1. જૂન 1, 2010 પર 12:03 એ એમ (am)

    એ સાંજે અમે ત્રણ મિત્રો હોટલ માં પહોંચ્યા અને ચા નો order આપ્યો કે તરત વરસાદ શરુ થયો. અમે બંનેએ વનેચંદને કહ્યું કે જો વરસાદ બહુ પડે છે, તું આપણા માટે ઘરેથી છત્રી લઇ આવ.
    એણે શરત મૂકી કે હું જાઉં પણ તમે મારી ચા ના પી જતા! અમે એણે ભરોસો આપ્યો અને એ રવાના થયો. આ બાજુ એ ગયો અને થોડી વારમાં waiter ચા આપી ગયો. અમે તો અમારી ગરમગરમ ચા પી લીધી.
    ખાસીવાર થઇ પણ વનેચંદ પાછો ના આવ્યો એટલે મેં કહ્યું કે “આને તો આવતા વાર લાગી અને ચા ઠંડી થાય છે. તો ચાલ આપણે જ અડધી-અડધી પી જઈએ!” એમ કહીને મેં બસ cup ઉપાડ્યો ત્યાં એ બારણા પાછળથી નીકળ્યો – ‘તમે પી જ જવાના હોવ તો હું નહિ જાઉં!’
    – શાહબુદ્દીન રાઠોડની અવિસ્મરણીય કૃતિ “વનેચંદનો વરઘોડો” માં નો એક પ્રસંગ

  1. No trackbacks yet.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: