Home > પ્રસિધ્ધ લઘુકથા > આશાનો ચમત્કાર

આશાનો ચમત્કાર


રાધા અને ગોવિંદનું લ્નગ્નજીવન આમ તો સુપેરે આનંદદાયક હતું. નાની નીરા રાધાની આબેહૂબ નકલ હતી અને મોટો દીકરો જગત ગોવિંદ જેવો. અમેરિકાનું નાનું ગામ જયાં રબરની ફેકટરીમાં એન્જિનિયર ગોવિંદ મોટો સાહેબ હતો. નીરા કોલેજનાં પહેલાં વર્ષમાં અને જગત માઈક્રોસોફટની કંપનીમાં ઇન્ટર્ન તરીકે સ્વીકારાઈને સ્થિર થતો જતો હતો.

રાધા ડે કેર ચલાવતી હતી. તે દિવસ થોડી ચિંતીત હતી કારણ કે તેની મેનેજર લ્યુસીએ રાજીનામું આપ્યું હતું અને નજીકમાં જ પોતાની ડે કેર સંસ્થા શરૂ કરી હતી અને ગોવિંદનો ફોન આવ્યો. સવારથી તે ચાલવા જાય છે પણ સ્થિર ઊભા નથી રહેવાતું. રાધાએ કહ્યું, ‘હું આવી જઉ?’

ગોવિંદે કહ્યું, ‘લંચમાં સમયસર આવી જજે!’

બપોરે જયારે રાધા ઘરે પહોંચી ગોવિંદ સુતો હતો અને રાધાએ ઝટપટ રોટલી બનાવી. શાક અને કઠોળ ફ્રિજમાંથી કાઢી માઇક્રોવેવમાં ગરમ કરવા મૂકયું. રસોડામાં થતાં અવાજ સાંભળી ગોવિંદ ઊઠયો. સહેજ ચાલવા ગયો અને જમીન ઉપર ફસડાઈ ગયો.

રસોડામાંથી રાધા દોડતી આવી પણ ગોવિંદને હાથ ઉપર થોડું વાગ્યું અને લોહી નીકળતું હતું. રાધાને ગભરામણ તો થતી હતી અને એકદમ સ્વસ્થ ગોવિંદને વિના કારણ ચક્કર આવે અને ગબડે તેનું કારણ રાધાને સમજાતું નહોતું.
ગોવિંદને જરૂરી પાટા પીંડી કરી બંને સાથે જમવા બેઠા.

રાધા કહે ‘લ્યુસી જતા-જતા આખા સ્ટાફને લઈ ગઈ. હવે ૩૦ જેટલા છોકરા અને એક ઘરડી માર્થા રહી છે.’
ગોવિંદ કહે, ‘તારું લાઈસન્સ જતું રહ્યું તેથી તો લ્યુસી રાજી થઈ ગઈ. ચાલ જવા દે હવે બહુ કામ કર્યું હવે ડે કેર બંધ કરી દે.’
‘પણ… જગ્યાનું ભાડું… ચાર ઓરડા ભરીને રમકડાં અને સાજ સજાવટ ફર્નિચર… કેટલું બધું રોકાણ ખાડે જશે.’

‘મને ખબર છે. આપણે પ્રયત્ન કર્યો, પણ આ પરવાના-રાજમાં પરવાનો ગયો એટલે આવું ન થાય તો નવાઈ લાગે. આ દેશમાં પ્રોફેશનલ રહે તે જ ચાલે. બુદ્ધિ લાગણીનાં ખોળામાં કદી નથી બેસતી..! તારું જે થવાનું હોય તે થાય પણ મને તક મળી તો તે મેળવવા તારા ભોગે પણ હું આગળ નીકળું, નીકળુંને નીકળું જ.’

‘મારું મન માનતું નથી. લ્યુસીને ફરી મનાવી જોઉ…’

‘તારે પ્રયત્ન કરવો હોય તો કર પણ પાણીનું નામ ભૂ છે. એ જ રીતે આખી સંસ્થાને તેની સાથે લઈ ગઈ તે તો બતાવે છે કે વધુ સમય બગાડવાને બદલે ‘સડયું ત્યાંથી કાપો અને ખોટ ઘટાડો’વાળી વાત અપનાવો.’

જમી લીધા પછી ડૉ. રાણાને ફોન કરી બોલાવ્યા હતા. તેમણે જોતાની સાથે કહ્યું, ‘નજીકનાં મોટા ગામમાં લઈ જાવ કાનનો નવો રોગ છે. તાબડતોડ માવજત થશે તો ઝડપથી પાછું વળાશે.’

સમયની ગંભીરતા સમજી લ્યુુસીને ફોન કરી બાકી રહેલા બાળકો અને ઘરડી માર્થાને લઈ લેવાનો નમ્ર આગ્રહ કર્યો. લ્યુસી બાળકોને લઈ જવા રાજી હતી પણ માર્થાને નહીં કારણ કે તેની ઉંમર વધુ હતી અને તેને લે તો કામ ઓછું અને પગાર વધુ આપવો પડે ને?

માર્થાને ફોન કરી કહ્યું, ‘ગોવિંદની તબિયત બગડી છે અને તે ડે કેર બંધ કરશે. તું સારી નોકરી શોધી લે’ અને રાધા જોઈ શકતી હતી કે બાસઠ વર્ષની માર્થાની આંખમાં આંસુ હતા. હવે આ ઉમરે તેને નોકરી કયાં મળવાની હતી? કલાકનાં સાત ડોલરમાં તેનું શું થશે? રાધાએ તેને દિલાસો આપતા કહ્યું, ‘લ્યુસીને વાત કરી છે તું તેને મળી આવજે. અત્યારે તો ગોવિંદને લઈ તેને જવું પડશે.’ રાધા મનથી તો સમજતી હતી કે માર્થાને તે જવા દઈને પોતાને પણ તે નોકરીમાંથી કાઢી રહી હતી. હવે શું નો પ્રશ્ન એને પણ નડતો હતો.

ડૉ. જેકશન, ડૉ. રાણાનાં ગુરુ હતા અને તેમનું નિદાન પણ એ જ આવ્યું વાઇરલ ઇન્ફેકશન છે. ‘દવા લો આરામ કરો અને આ રોગ જતો રહે તેના માટે સમયની રાહ જુઓ.’ કેટલાક રોગ દવા વિના અઠવાડિયે મટે તો દવા સાથે સાત દિવસે. દવા તમને થોડું ધેન આપશે પણ આશા રાખીએ કે સારું થઈ જાય.’ શનિવારે નીરા અને જગત આવી ગયા. રાધાને સારું લાગ્યું પણ તે વિચારી શકતી નહોંતી કે ગોવિંદને આ અચાનક શું થઈ ગયું?

અઠવાડિયાનાં મહિના થયા અને મહિનાઓ વિતતા વરસ થયું. હવે તો ગોવિંદની નોકરી પણ જશે. જે એંસી ટકા ડિસેબિલિટીની આવક આવતી હતી તે પણ જશે.

નોકરી તો ગઈ હતી અને તે બેકારી ગોવિંદને માનસિક તાણ આપતી. વળી, વારે-વારે પડી જવાની ધાસ્તી અને સ્થિર વસ્તુ સહેજ પણ હલે તો ગોવિંદને પડી જવાની બીકથી રાધા તેને એકલો મૂકતી નહોતી.

ગોવિંદને રાધાની આ વધુ સજાગતા અને કાળજીથી બહુ જ તકલીફો થતી, પરંતુ સમજતો પણ થયો કે આ તેનો પ્રેમ હતો તેને કોઈ તકલીફ પડે અને જે થોડું ઘણું સ્થિરતા તરફ જિંદગીનું વહેણ ચાલ્યું છે તે રૂંધાઈ જશે.

રાધાએ જગતને કહ્યું, ‘અમે તું જયાં કામ કરે છે તે શહેરમાં આવી જઈએ કે જેથી ફરીથી સાથે રહેવાય.’ જગતને થોડીક રાહત થઈ. મમ્મી સાથે હશે તો ‘બ્રાઉન બ્રેડ’ ખાવામાંથી બચાશે. તેને આમેય અમેરિકન ખાણું ભાવતું નહોતું. જે દિવસે નોકરી ગઈ તે દિવસથી વીમાનું આરક્ષણ મળ્યું અને જગતને ગામ રવાના થયા.

ગોવિંદની બીમારીને વરસના હવે તો વરસો થવા લાગ્યા પણ સાજા થવાના કોઈ ચિહ્નો જણાતા નહોતા. કોઈકે કહ્યું આયુર્વેદ ઉપચાર કરો. તે અજમાવી જોયો. કોઈકે કહ્યું હોમિયોપથી સારવાર કરો. તે પણ કરી, પણ કંઈ ફર્ક ન પડયો.

ગોવિંદ એકલો પડતો ત્યારે તેના શારીરિક પછાતપણાથી ક્રોધે ભરાતો. તેને જાતે ગાડી લઈને ફરવા જવું હોય પણ જવાય નહીં. તેના વર્તનમાં તોછડાપણું આવી જાય ત્યારે રાધા ઉપર ઘણો ગુસ્સો કરે. રાધા તેને તે વખતે બબડતો છોડીને પ્રભુ સામે પ્રાર્થના કર્યા કરે. તેને સમજાવે પણ ફરીથી ક્રોધાવેગ આવે અને ઘર કલાકો માટે વ્યથાનું કાળું ડિબાંગ વંટોળ બની જાય.

એક વખત નીરાની હાજરીમાં ગોવિંદ ઉત્પાતે ચઢયો. મારે હવે કોને માટે જીવવાનું? મારી આ ઘરમાં જરૂર શી? બિચારા થઈને મારે જીવવું નથી. ત્યારે નીરા બોલી પપ્પા આપણે આપણા એકલા માટે તો જીવતા નથી હોતા ને? તમે જે વેઠો છો તેના કરતાં વધુ વેઠતા માણસોને જુઓ તો ખબર પડે કે સુખ શું છે? તમે આશા છોડી દીધી છે પણ મને ગળા સુધી આશા છે કે એક દિવસ તમારો આ વાઇરસ જતો રહેવાનો છે.’

ઘણી જીભાજોડી છતાં ગોવિંદ ન જંપ્યો અને બધાની ના છતાં જાતે ગાડી લઈને નીકળ્યો. નીરાને મમ્મીની દશા ઉપર ખૂબ જ રડવું આવતું હતું.

રાધાએ તેને છાની રાખતાં કહ્યું, ‘એકલતા અને પરાધીનતા જો ગોવિંદે જન્મથી જોઈ હોત તો આ ઉત્પાત ન હોત. પણ આ મળ્યા પછી છીનવાયેલી આઝાદી છે ને તેથી તેણે આશા છોડી દીધી છે. મને ખબર છે જિંદગી બહુ જ લાંબી છે. પછી તેને રડતાં-રડતાં જીવો કે હસતાં હસતાં. જીવવું તો પડે છે. તો પછી હસતાં-હસતાં જ જીવવું જોઈએ ને?’

ગોવિંદ પાછો આવ્યો સાથે પોલીસને પણ લાવ્યો. તેનું ડ્રાઈવર લાઈસન્સ જપ્ત થયું હતું. ગુસ્સાથી તેનો ચહેરો લાલઘૂમ હતો. તે તેની જાત ઉપર ખૂબ જ કદ્ધ હતો. નિષ્ફળતા અને બેકારી તેને ડંખતી હતી. રાધાએ તેને પાણી આપ્યું અને નાના બાળકને છાવરતી હોય તેમ તેને પંપાળતી રહી.

નીરાને પપ્પા પર ખૂબ જ ગુસ્સો આવતો હતો અને મમ્મીની બહુ જ દયા. તેની આંખમાંથી પણ પાણી સરતા હતા.

જગત અને નીરા તે દિવસે કશું બોલ્યા નહીં પણ મનથી નક્કી કર્યું કે રોગીની વર્તણૂકને નહીં તેના રોગને મારો. દિવસનાં અઢાર કલાકમાં ગોવિંદને કદી એકલો નહીં રાખવાનો અને કદી તેની માનસિક દુર્દશાને યાદ નહીં કરાવવની.. હંમેશાં આશાવંત રહે તેવું વાતાવરણ રાખવાનું. દવા ચાલુ-દુઆ ચાલુ- અને વહાલની વર્ષા ચાલુ. ચેસ, કોમ્પ્યૂટર, ભજન અને ફેમિલી પાર્ટીઓ ચાલુ કરી. દરેક મિત્રની મદદથી ‘તેનો રોગ ભયંકર નથી’ વાળી વાતો કહેવડાવા માંડી. ગોવિંદ મૂળે હતો ટોળાનો માણસ અને તેને એકલો પાડી દીધો તે તો મોટી વ્યથા હતી તે ખીલતો ગયો.

દિવાળીની વહેલી પરોઢે નીરા અને જગત પગે લાગવા આવ્યા ત્યારે પપ્પા અતિ પ્રસન્ન હતા.

રાધાની આંખમાં હર્ષનાં આંસુ હતા. આઠ વર્ષની કપરી કસોટીને અંતે બધાની તપસ્યા ફળી હતી. તે સ્વસ્થતાથી અડધો કલાક ગબડયા વિના અને રાધાનો હાથ ઝાલ્યા વિના ચાલ્યો હતો. રાધાએ કદી આશા છોડી નહોંતી અને તે આશાનો જ આ ચમત્કાર હતો. (સત્ય ઘટના પર આધારિત)

Published in “utsav” courtsey- Divy Bhaskar

  1. મે 4, 2010 at 7:21 pm

    .ટોળાના માણસને એકલતા વહેલી મારી નાખે.ક્યારેક રોગ કરતા રોગીની મનોદશાની સારવાર વધુ કામયાબ નિવડે.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: